Trut aan het woord

Massaal verzamelden vrouwen hun ervaringen met ongewenste handtastelijkheden, seksuele intimidatie en beledigende uitroepen onder de hashtag #wijoverdrijvenniet. Toch verdreven voetbal en TV het onderwerp uit de Belgische trendslijst op Twitter. Moest het probleem dat de hashtag aankaart, even snel vergaan, zou de wereld me vandaag minder droevig stemmen. 

Het is vreemd hoe snel de blanke, mannelijke westerling steigert als iemand een ongelijkheid aankaart, het zijnde op basis van huidskleur, geslacht of geaardheid.  Blijkbaar is er nood aan om ieder debat  hierover de mat vanonder de voeten te trekken en er een goeie slap stick van te maken. Bij de #wijoverdrijvenniet liet reactie dan ook niet lang op zich wachten.

Cat calling is een compliment

Bij het naroepen van vrouwen, dringt zich bij mij altijd een vraag op: waarom? Welk nut heeft het om een vrouw die voorbij wandelt na te fluiten, aan te gapen of na te roepen? 

Moet het een soort van paringsritueel voorstellen? Zo ja, dan denk ik dat die mannetjes nog lang mogen roepen voordat ze met zulke schunnige opmerkingen een vrouw in hun net zullen strikken. Nageroepen worden met ‘Hé, hete poes’ doet namelijk weinig vrouwen wild lopen.

Om die uitroepen tot een compliment om te vormen, moet je bovendien al behoorlijk wereldvreemd zijn. Het is dan ook moeilijk om in het gefluit, poezengeroep of ‘ooh la la’ een compliment terug te vinden. De ‘hoer’, ‘trut’ of ‘lelijk wijf’ nadien, voelen niet echt vlijend aan. De bijkomende complimenten over boezem, kont en benen dragen ook weinig bij. Ik loop namelijk al jaren rond met die boezem, kont en benen en hoef dus geen bevestiging van onbekenden over hoe die eruit zien. 

Het gaat bij cat calling en naroepen op straat dan ook niet om het compliment of om een versiertruc. Het gaat om machtsvertoon en beschimping. HIJ geeft aan HAAR een identiteit. Een seksuele identiteit. Dat zijzelf een heel andere rol voor zichzelf heeft uitgedokterd en dus nota bene een denkend wezen is, sijpelt niet door.

Mondigheid wordt niet aanvaard, noch aangeleerd

'Waarom reageer je dan niet?’ is een vraag die al snel opduikt als ik mijn frustraties bij vrienden of familie uit. Allereerst omdat het gewoon geen snars helpt. Mannen die zulke uitroepen doen staan niet open voor debat. Het is vaak alleen de moeder die respect verdient en alle andere vrouwen worden op een goede portie seksisme getrakteerd.

Maar het zwijgen is ook deel van de sociale conditionering van moderne vrouwen. Sinds mijn dertiende word ik regelmatig nageroepen. Nauwelijks vrouwelijke vormen, maar van kleins af aan wordt me aangeleerd om uitroepen te aanvaarden en schichtig naar beneden te kijken. Vrouwen horen niet terug te praten en als je vraagt om met rust gelaten te worden, ben je een ‘bitch’, ‘lelijk wijf’ of een ander verwerpelijk woord. Bovendien raden vrienden en familie aan om je er niets van aan te trekken. Alsof het probleem negeren, het probleem doet verdwijnen. 

Maar schokkend nieuws: negeren verandert niets!

Dus verzamelen vrouwen de moed om te reageren op dit soort gedrag. Via een column, zoals Yasmine Schillebeeckx;  via Twitter, zoals #wijoverdrijvenniet of in persoon. En wat krijg je als reactie? ‘Wat een vertrutting, kan een man nu niets meer tegen een vrouw zeggen?’ en ‘Ze zouden beter eens een dikkere huid kweken. We maken het als mens toch allemaal eens mee om door onbenullen uitgescholden te worden.’ 

Wat tegenstanders van #wijoverdrijvenniet vaak over het hoofd zien, is dat het niet om enkele keren gaat, maar dat vrouwen regelmatig door wildvreemde mannen op straat tot seksueel object gereduceerd worden. Het is zelfs niet ongewoon om zelfs iedere keer dat je als vrouw buitenkomt, nageroepen te worden. Twee keer ging ik voorbije week uit eten en beide keren werd ik op straat lastiggevallen omdat ik een vrouw ben.

De frustraties bij vrouwen zijn ook niet nieuw. In 2010 liet Eléonore Pourriat met de Franse kortfilm Majorité Opprimée een pijnlijke herkenbaarheid en vervreemding achter bij velen. Maar ook het experiment van Leah Green om cat calling naar mannen te keren, duidde aan hoe gelijk mannen en vrouwen op straat werkelijk zijn.

Seksisme is deel van het alledaagse leven van vrouwen en wordt als een gedogen last meegedragen. We passen kleding aan, pinnen de blik vast op de grond en hopen dat we deze keer niet lastiggevallen worden. Hiertegen trekken vrouwen nu ten strijde. We aanvaarden niet langer dat het normaal is om iedere dag nageroepen te worden, om beperkt te zijn in onze vrijheid en een schuldgevoel aangepraat te krijgen vanuit de maatschappij. Het is tijd om te veranderen en de wereld te doen inzien, dat die vrouw niet een stel voorbij wandelende borsten en billen is, maar een persoon van vlees en bloed die respect verdient.


@Dorien_Luyckx 

LEES VERDER

Tippelen op Tinder

Prostitutie toegankelijker door populaire online dating applicatie

Prostituees gebruiken Tinder om in contact te komen met potentiële klanten. De app staat erom bekend nogal oppervlakkig te zijn en trekt vooral mensen aan die eerder op seks, dan op een relatie uit zijn. Dit maakt van Tinder het perfecte speelterrein voor sekswerkers.

Tinder als virtuele straat

 ‘Ik maak het direct duidelijk dat ik een escorte ben tijdens het gesprek online en maar weinigen reageerden geschokt genoeg om het contact te verbreken. Velen zeggen ook nog nooit te hebben betaald voor seks, maar wanneer ik mijn prijzen geef, blijven ze toch geïnteresseerd,’ aldus Lilly Chatte, een tweeëntwintigjarige prostituee uit Londen, aan The Sun. Lily Chatte zit op Tinder op zoek naar potentiële klanten. Deze online dating applicatie gebruikt de locatie van gebruikers om andere profielen aan te bieden. Deze worden dan in een fractie van een seconde goed- of afgekeurd. Vinden beiden elkaar leuk? Dan ontstaat er een match en kunnen ze een online gesprek aanknopen.

Volgens een onderzoek van GlobalWebIndex, een onderzoeksbureau dat zich focust op de populatie online,  gebruiken meer dan 91 miljoen mensen applicaties, die net zoals Tinder op basis van locatie datingmogelijkheden aanbieden. Meer nog, bijna twee op drie gebruikers zijn mannen. Dit gegeven, samen met de eenvoud om mensen te ontmoeten, maakt van zulke datingapplicaties een zee aan potentiële klanten voor sekswerkers, die voordien onbereikbaar bleven.

‘Het was zo logisch. Waar anders kan je zo’n uitgebreide databank van mannen uit op seks terugvinden?’ aldus Sarah, een Engelse prostituee, aan The Debrief, een Brits online magazine voor vrouwen tussen de 20 en de 30. Vroeger moest er namelijk actief op zoek gegaan worden naar prostituees in bepaalde wijken of op specifieke websites. Nu worden door zulke applicaties prostituees probleemloos voorgeschoteld naast andere profielen en verliest het sekswerken zijn schimmige karakter. ‘Mannen zullen altijd voor seks willen betalen. Iedereen, die ik op Tinder ontmoette wou afspreken om te vrijen, niet om te daten,’ vertelde Lilly Chatte. Op vijf maanden tijd verdiende ze er ongeveer 13 615 euro aan.

‘Het was zo logisch.
Waar anders kan je
zo’n uitgebreide
databank van
mannen uit op seks
terugvinden?’

De makers van Tinder proberen de populariteit van de app voor prostituees tegen te gaan. ‘We bekijken elk gerapporteerd of geblokkeerd profiel en verwijderen het meteen wanneer de claim gegrond is’, beloofde Rosette Pambakian, woordvoerster van Tinder aan The Washington Post, een Amerikaanse krant. ‘Het aanbieden van een aangename en positieve ervaring aan onze gebruikers is van groot belang voor ons.’

Tinder zei eerder actie te hebben ondernomen tegen zowel spam als illegale activiteiten op de applicatie via een technische update. Over het aantal effectief verwijderde profielen weigeren ze cijfers te geven. ‘Regelmatig kom je spam tegen op Tinder. Je wordt dan lastiggevallen met van die automatische berichten en links,’ bevestigde Jeroen, een Tinder-gebruiker. Aanbiedingen van prostituees is hij evenwel nog niet tegengekomen. Bovendien is tot op heden het ronselen van klanten voor prostitutie in België verboden.

Wapen tegen prostitutie

Maar het kan ook anders. Begin november vorig jaar lanceerde Turn Off The Red Light, een Ierse organisatie, die strijdt tegen prostitutie en mensenhandel, een pakkende campagne op Tinder. Aan de hand van een reeks foto’s proberen ze de problematiek van seksuele exploitatie binnen Ierland aan te kaarten.

‘Mensenhandel bedoeld voor de seksindustrie is een van de meest lucratieve misdaden, toch zijn heel veel mensen zich niet bewust dat het een realiteit is binnen een moderne maatschappij. Wij grijpen dan ook iedere kans om deze problematiek aan te kaarten en de impact van zulke misdaden op de slachtoffers te tonen’, aldus Denise Charlton, hoofd van de Immigrant Council van Ierland.

De campagne bestaat uit enkele profielen van vrouwen waarbij de foto’s een steeds gruwelijker beeld schetsen. De gebruiker stuit op een bont en blauw geslagen vrouw, een te jong meisje overladen met make-up om haar ouder te doen lijken en een vrouw die in een pijnlijke greep voor de camera gedwongen wordt. De makers van de campagne loven de eigenzinnigheid van de campagne en duiden op het succes ervan: ‘Tot nu toe werd de campagne zeer goed ontvangen onder de Tinder-gebruikers. Vele mensen reageerden geschokt wanneer ze hoorden hoe mensenhandel en seksuele exploitatie nog zo sterk deel uitmaakt van onze maatschappij.’ Of de campagne zal kunnen blijven bestaan is nog niet duidelijk. Volgens de voorwaarden van Tinder mogen er namelijk geen valse profielen gemaakt worden.

Van het ene uiterste..

Daar waar Tinder de prostitutie weert, omarmen anderen het. Recent werd er in Duitsland de applicatie Peppr gelanceerd, die op dezelfde manier werkt als Tinder op een groot verschil na. Peppr richt zich uitsluitend op prostituees en hun klanten en koppelt deze aan elkaar. Hobby’s vermelden ze niet, wel vind je in de beschrijving de prijzen en aangeboden diensten. Deze applicatie vindt in Duitsland een vruchtbare bodem, omdat prostitutie sinds 2002 legaal is in ons buurland. De makers van de app willen de seksindustrie een minder goedkoop imago geven. Mannelijke en vrouwelijke prostituees, die pepprs genoemd worden door de dienst, zetten hun foto gratis online en klanten kunnen na het betalen van boekingskosten een date regelen. Met aanpasbare filters kan de klant selecteren op lichaamstype en soorten van services. Door telefonische interviews met de prostituees af te nemen, proberen de makers gedwongen prostitutie te bannen, ook al geven ze toe dat ze dit niet altijd kunnen waarmaken

…In het andere

‘Wij veranderen
de spelregels’

‘Wij veranderen de spelregels’, zijn de eerste woorden die bij de beschrijving van de applicatie Bumble staan en ze zetten meteen ook de toon. De mensen achter Bumble creëerden een app die noch seksistisch is, noch een normbevestigende omgeving aanbiedt waar mannen de eerste stap moeten zetten. De applicatie werd op poten gezet door Whitney Wolfe, voormalig topvrouw van de datingapp Tinder, nadat ze haar collega’s aanklaagde wegens seksuele intimidatie. De makers willen vooral komaf maken van de machocultuur die binnen datingapplicaties heerst. De applicaties zijn zeer gelijkaardig op een detail na: enkel vrouwen kunnen een gesprek beginnen. 'Ons belangrijkste doel is om ervoor te zorgen dat je ervaring op Bumble aangenaam is en je uiteindelijk niet gestoken wordt,’ aldus medeoprichters Sarah Mick en Chris Gulczynski.

@Dorien_Luyckx

LEES VERDER